چقدر سخته که تو چشمای کسی که تموم عشقت رو ازت دزدید
وبجاش یه زخم همیشگی رو قلبت هدیه داد زول بزنی و به جای
اینکه لبریز کینه و نفرت شی!حس کنی که هنوز هم دوستش داری
چقدر سخته که دلت بخواد سرتو باز به دیواری تکیه بدی که یه بار زیر
اوار غرورش همه وجودت لح شده
چقدر سخته که تو خیالت ساعت ها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش
هیچی به جز سلام نتونی بگی
چقدر سخته که وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه
اما مجبور باشی بخندی تا نفهمه که هنوز هم دوستش داری
چقدر سخته که گل ارزوهاتو تو باغ دیگری ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی
و اون وقت اروم زیر لب بگی گل من باغچه نو مبارک
